Z ostatnich danych Ministerstwa Pracy wynika, że w październiku 2009 roku na 64 tys. zwolnionych osób 33 tys. stanowiły kobiety. W listopadzie było podobnie – na 65 tys. zwolnionych 34 tys. to kobiety.

W Europie można zaobserwować odwrotny trend – kryzys dotyka przemysłu i budownictwa a to branże tradycyjnie zatrudniające więcej mężczyzn i to właśnie oni przeważają wśród zwalnianych.

Dlaczego w Polsce sytuacja wygląda inaczej? W wielu dużych zakładach przemysłowych, zawłaszcza tych założonych starym systemie nigdy nie przeprowadzono prawdziwej restrukturyzacji występuje przerost zatrudnienia w administracji. W czasie kryzysu to właśnie ten dział jest najbardziej narażony na zwolnienia, a pracują w nim w większości kobiety.

Jak wynika z dostępnych danych, kobiety dłużej pozostają bezrobotne. Nierówny jest również dostęp do przeszkoleń zawodowych umożliwiających kobietom zdobywanie kwalifikacji odpowiednich do potrzeb rynku. Powrót na rynek pracy jest więc dla nich trudniejszy. Dlatego często w końcu szukają pracy w szarej strefie.

Trudniejszy powrót na rynek pracy częściowo wynika również z rozwiązań prawnych, które teoretycznie mają być dla kobiet korzystne: np. wydłużającego się od tego roku urlopu macierzyńskiego czy coraz dłuższej ochrony etatu po porodzie. Na niekorzyść kobiet ma też działać ich wcześniejszy wiek emerytalny.

Problemy kobiet na rynku pracy mogą wynikać też z faktu, że dla pracodawcy bardzo istotna jest dyspozycyjność pracownika. Kobiety są postrzegane, jako osoby mniej dostępne, rzadziej mogące zostawać po godzinach czy wyjeżdżać. Sprawia to, że są dyskryminowane podczas rekrutacji, ale również przy awansach i szkoleniach.