Z ostatnich danych
Ministerstwa Pracy wynika, że w październiku 2009 roku na 64 tys. zwolnionych
osób 33 tys. stanowiły kobiety. W listopadzie było
podobnie – na 65 tys. zwolnionych 34 tys. to kobiety.

W Europie
można zaobserwować odwrotny trend – kryzys dotyka przemysłu i budownictwa a to
branże tradycyjnie zatrudniające więcej mężczyzn i to właśnie oni przeważają
wśród zwalnianych.

Dlaczego w Polsce
sytuacja wygląda inaczej? W wielu dużych zakładach przemysłowych, zawłaszcza
tych założonych starym systemie nigdy nie przeprowadzono prawdziwej
restrukturyzacji występuje przerost zatrudnienia w administracji. W czasie
kryzysu to właśnie ten dział jest najbardziej narażony na zwolnienia, a pracują
w nim w większości kobiety.

Jak wynika z
dostępnych danych, kobiety dłużej pozostają bezrobotne. Nierówny jest również
dostęp do przeszkoleń zawodowych umożliwiających kobietom zdobywanie
kwalifikacji odpowiednich do potrzeb rynku. Powrót na rynek pracy jest więc dla nich trudniejszy.
Dlatego często w końcu szukają pracy w szarej strefie.

Trudniejszy powrót
na rynek pracy częściowo wynika również z rozwiązań prawnych, które
teoretycznie mają być dla kobiet korzystne: np. wydłużającego się od tego roku
urlopu macierzyńskiego czy coraz dłuższej ochrony etatu po porodzie. Na
niekorzyść kobiet ma też działać ich wcześniejszy wiek emerytalny.

Problemy kobiet na
rynku pracy mogą wynikać też z faktu, że dla pracodawcy bardzo istotna jest
dyspozycyjność pracownika. Kobiety są postrzegane, jako osoby mniej dostępne,
rzadziej mogące zostawać po godzinach czy wyjeżdżać. Sprawia to, że są
dyskryminowane podczas rekrutacji, ale również przy awansach i szkoleniach.

Źródło:
Rzeczpospolita