Stracić
pracę w czasie kryzysu to nie to samo co zostać zwolnionym
w momencie, gdy rynek pracy znajduje się na plusie. Aby znaleźć nowe
źródło dochodu, wielu zwolnionych pracowników rewiduje dotychczasowe cele
zawodowe i obniża oczekiwania. Jest to szczególnie trudne dla
specjalistów i menedżerów z ambicjami. W przypadku zwolnienia
muszą „przełknąć” utratę pracy i pogodzić się z wyhamowaniem kariery.

 
W okresie spowolnienia gospodarczego głównym zagrożeniem związanym
z utratą pracy i objęciem nowego stanowiska jest groźba ponownego
zwolnienia. Podjęcie pracy, która nie w pełni odpowiada oczekiwaniom
pracownika, zmniejsza jego wydajność i zaangażowanie. Może również stać
się przyczyną niezadowolenia pracodawcy i ponownie skazać pracownika
na bezrobocie. Kolejnym problemem, który dotyczy przede wszystkim osób
o wąskiej specjalizacji lub z wieloletnim doświadczeniem
w jednej branży, jest mała skłonność do przekwalifikowania. Pomimo,
iż w badaniach sondażowych przeprowadzanych wśród bezrobotnych Polaków,
gotowość do całkowitego przekwalifikowania lub podjęcia niskopłatnej pracy
zgłasza co siódmy ankietowany, w rzeczywistości chętnych
do zmiany specjalizacji, branży lub pracy poniżej kwalifikacji jest dużo
mniej.

Utrata
zatrudnienia w czasie rynkowej bessy odbija się również
na późniejszym wynagrodzeniu zwolnionych pracowników. Według ekonomistów
z Columbia University, zarobki 90% pracowników, którzy utracili pracę
w czasie recesji amerykańskiej gospodarki na początku lat 80-tych XX
wieku, były w ciągu pierwszych kilku miesięcy o 30% niższe niż osób,
które uniknęły zwolnień. Wyższy poziom płac nie powrócił jednak wraz
z hossą. Po upływie 10 lat różnica dochodów między dwoma grupami
pracowników utrzymywała się na poziomie 20%. Po dwóch dekadach
wynosiła 15%.

Źródło: rynek pracy.pl