Jak wynika z danych Państwowej Inspekcji Pracy, wśród najlepiej zarabiających menedżerów na najwyższych stanowiskach w administracji państwowej i w radach nadzorczych wielkich firm kobiety stanowią zaledwie 2 proc. Podczas poświęconej temu zjawisku międzynarodowej konferencji w Katowicach Agnieszka Lenartowicz-Łysik ze śląsko-dąbrowskiej „Solidarności” jako powód tych dysproporcji wskazywała dystans pracodawców do matek małych dzieci i młodych kobiet, które nie mają jeszcze dzieci. Wymieniała też dyskryminacyjne postawy, wśród nich tzw. męską solidarność i nieformalne sieci wsparcia czy odmienne standardy ocen kobiet i mężczyzn. Mówiła, że wiele ankietowanych kobiet sukcesu przyznaje, iż czują nieustanną presję otoczenia, że muszą się bardziej starać niż mężczyźni i stale udowadniać swoją wartość. Za inne źródło nierówności kobiet na polskim rynku pracy uznała zaś specyficzny stosunek kobiet do mężczyzn, wyrażający się protekcjonalnym traktowaniem typu „koteczku, zrób mi kawkę”.

Przywoływała też stereotypowe opinie, że domeną kobiet jest przede wszystkim opieka nad domowym ogniskiem, że są słabsze, nie potrafią walczyć o swoje racje. A same kobiety stawiają sobie wewnętrzne bariery, potwierdzając nieraz niekorzystne stereotypy: brak im wiary we własne siły, przeżywają rozterki, czy powinny poświęcić się dzieciom, czy pracy. Brakuje też kobiecej solidarności i tzw. sieci wsparcia.

Sieci takie działają m.in. w Szwecji. Jedną z nich jest Femanet – europejska sieć kobiet, utworzona przez Eurocardes – Radę Europejskich Pracowników z Wyższym Wykształceniem i Kadr Kierowniczych. Jej główne cele to wspieranie dostępu kobiet do stanowisk profesjonalnych i menedżerskich, negocjowanie równości profesjonalistów w firmach, doradztwo w sprawie godzenia życia zawodowego z  rodzinnym.

Reprezentująca szwedzką centralę związkową SIF Lisette Lindestrom, podkreślała podczas konferencji, że dla uaktywnienia kobiet na rynku pracy ważne jest zapewnienie dobrego systemu opieki nad dziećmi i urlopów rodzicielskich dla obojga rodziców po przyjściu dziecka na świat. Od 2002 r. w Szwecji taki urlop liczy 480 dni, z których 60 jest zarezerwowanych dla każdego z rodziców i nie mogą być przenoszone między nimi.